THE ARCHAEOLOGICAL SITES AND MONUMENTS OF EPIDAURUS
The tour begins on entering the Municipality of Epidaurus by the Corinth-Epidaurus road, with a first stop at the medieval fort of Piada. The next point of interest, after taking a short diversion from the main road network, along a dirt road, is the church of Polemarcha. The tour continues towards Ancient Epidaurus with a visit, inside the settlement, to the Mycenaean burial ground and the theatre of the ancient city of Epidaurus (also known as the 'Small Theatre of Epidaurus'). Then, towards the archaeological site of Epidaurus, heading for the organised archaeological site of the Asclepeion and the main points of interest, the archaeological museum, the ancient theatre and the surrounding archaeological site. An interesting site a short distance away (by car) is the temple of Apollo Maleatas. On the way towards Lygourio the visitor can see the churches of the area (Agios Ioannis Theologos, and Agios Ioannis Eleimonas) as well as the 'Pyramid' of Lygourio. The route ends following the old road network towards Nafplio, where you can see—after a short diversion towards Metochi—the acropolis of Kazarma, and on your return to the main road, the domed tomb of Kazarma and the Mycenaean bridge.
Estimated time for the tour: 2 days.
(Note: The stated time for the suggested routes is determined by the time spent in the organised archaeological sites included, depending on their opening times.)
The fortress sits atop the rocky heights, above the village of Piada (aka Nea Epidaurus). The location of the fort is strategically placed so as to make it invisible from the sea, which is very close. The choice of the site served to protect the town from pirates.
Κοντά στον οικισμό της Νέας Επιδαύρου, σε μια ερημική παραλία με πεύκα και ελαιόδεντρα, βρίσκεται η διαλυμένη μονή της Πολεμάρχας. Ιδρυτής της μονής υπήρξε ένας μοναχός που ονομαζόταν Αντώνιος. Εκεί τον ακολούθησαν δυο νεότεροι μοναχοί, ο Νήφων (μετέπειτα Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως) και ο Ιωσήφ. Σύμφωνα με την παράδοση, μόνοι τους έφτιαξαν τον πρώτο πυρήνα της μονής γύρω στο 1400. Η μονή έφτασε σε ακμή τις επόμενες δεκαετίες με τη βοήθεια του Πατριάρχη Νήφωνα, οι αλλεπάλληλες όμως πειρατικές επιδρομές ανάγκασαν τους μοναχούς να εγκαταλείψουν την Πολεμάρχα και να αποσυρθούν στη μονή Καλαμίου, στην ενδοχώρα της Επιδαυρίας. Έκτοτε η μονή δεν ξαναλειτούργησε.
Δυτικά του σύγχρονου οικισμού της Παλαιάς Επιδαύρου, στην ανατολική, απότομη πλαγιά του υψώματος «Καταράχι», στη θέση «Νέρα», είχε εντοπιστεί και μερικώς ανασκαφεί από τα τέλη του 19ου αιώνα νεκροταφείο μυκηναϊκών χρόνων. Νέα στοιχεία έρχονται στο φως τα τελευταία χρόνια μετά από ανασκαφές σωστικού χαρακτήρα. Το νεκροταφείο ήταν οργανωμένο σε συστάδες θαλαμωτών τάφων, λαξευμένων στο φυσικό βράχο της περιοχής.
Το Ασκληπιείο της Επιδαύρου υπήρξε το σημαντικότερο θεραπευτικό κέντρο του αρχαίου ελληνικού και ρωμαϊκού κόσμου, αφιερωμένο στον Ασκληπιό και στενά συνδεδεμένο με την εξέλιξη της αρχαίας ιατρικής από τη θεϊκή ίαση προς μια πιο εμπειρική και συστηματική προσέγγιση. Η λατρεία στον χώρο έχει προϊστορικές ρίζες, με ιερά που χρονολογούνται ήδη από τη Μυκηναϊκή εποχή στον λόφο Κυνόρτιο, ενώ από τον 6ο αι. π.Χ. καθιερώνεται η λατρεία του Ασκληπιού και οργανώνεται το ιερό σύμπλεγμα του Απόλλωνα Μαλεάτα και του Ασκληπιού.
Η ανάπτυξη του πεδινού ιερού συνδέεται με την αυξανόμενη προσέλευση προσκυνητών και βασίζεται σε θεραπευτικές πρακτικές όπως η κάθαρση και η εγκοίμηση, με κεντρικό στοιχείο το νερό και το Ιερό Φρέαρ. Κατά την κλασική και ελληνιστική περίοδο το ιερό γνωρίζει μεγάλη ακμή, με εκτεταμένο οικοδομικό πρόγραμμα που περιλαμβάνει σημαντικά μνημεία, όπως τον ναό του Ασκληπιού, το Άβατον, τη Θόλο και το θέατρο.
Παρά τις καταστροφές των ρωμαϊκών και ύστερων χρόνων, το Ασκληπιείο διατηρεί τη σημασία του και ανανεώνεται κατά την αυτοκρατορική περίοδο, ενώ η λατρεία συνεχίζεται έως την ύστερη αρχαιότητα. Οι συστηματικές ανασκαφές από τον 19ο αιώνα έως σήμερα έχουν αποκαλύψει την οργάνωση και λειτουργία του ιερού, αναδεικνύοντας την ιστορική και αρχαιολογική του αξία.
The small Archaeological Museum of Epidaurus is located at the entrance to the archaeological site of Asklepieion and houses many of the finds that were discovered there. It is considered of great importance because the exhibits include many fragments of architectural parts from the superstructures of the most notable buildings of the sanctuary.
Το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου χτίστηκε στα τέλη της Κλασικής εποχής (340–330 π.Χ.) στη δυτική πλευρά του Κυνορτίου όρους και θεωρείται το σημαντικότερο και τελειότερο αρχαίο ελληνικό θέατρο. Σύμφωνα με τον Παυσανίας, δημιουργός του ήταν ο Πολύκλειτος ο Νεότερος. Το θέατρο φημίζεται για την αρμονία και την εξαιρετική ακουστική του.
Κατασκευάστηκε για μουσικούς και δραματικούς αγώνες προς τιμήν του Ασκληπιού και αργότερα επεκτάθηκε, αυξάνοντας τη χωρητικότητά του από 8.000 σε περίπου 14.000 θεατές. Το κοίλο είναι χτισμένο στην πλαγιά του λόφου και χωρίζεται σε δύο μέρη, ενώ στο κέντρο της κυκλικής ορχήστρας υπήρχε ο βωμός του Διονύσου.
Το σκηνικό οικοδόμημα ήταν διώροφο και διακοσμημένο με κίονες, ζωγραφικούς πίνακες και γλυπτά. Κατά τη Ρωμαιοκρατία διατήρησε τα βασικά χαρακτηριστικά του ελληνικού θεάτρου, παρά τις φθορές και τις επισκευές.
Το μνημείο ανασκάφηκε από τον Παναγής Καββαδίας στα τέλη του 19ου αιώνα και από τότε γίνονται συνεχώς εργασίες αναστήλωσης και συντήρησης. Από το 1954 φιλοξενεί κάθε καλοκαίρι παραστάσεις αρχαίου δράματος στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου.
Το Ιερό του Απόλλωνος Μαλεάτα κατέχει τη βόρεια πλαγιά του ανατολικότερου υψώματος του Κυνόρτιου όρους. Σε χρόνους πολύ παλιούς, δίπλα στις πηγές των άφθονων νερών γεννήθηκε η λατρεία που αργότερα συνεχίστηκε και άνθισε στο Ασκληπιείο, στην κοιλάδα που απλώνεται κάτω από τους δυτικούς πρόποδες του όρους, όπου έχει λαξευτεί το Θέατρο.
The church is located to the south of the road that goes to Nea Epidauros, and dates from the second half of the 11th century or the beginning of the 12th. It belongs to the distyle [two-columned] cross-in-square type, with three three-sided apses to the east..
The important Byzantine church of Agios Ioannis Eleimonas stands in the centre of the village. The church follows the architectural style of the simple distyle [two-columned] cross-in-square type, with one three-sided apse projecting to the east and a narthex to the west. The master craftsman who worked on the church was Theofylaktos from Kea, who is known to us from a rare engraved invocation on the outside of the north door.
Η «Πυραμίδα» Λυγουριού είναι λιθόκτιστο μνημείο της Αργολίδας, πιθανώς αγροτικού ή αμυντικού χαρακτήρα, που χρονολογείται στην Ύστερη Κλασική–Ελληνιστική περίοδο (4ος–3ος αι. π.Χ.). Η λειτουργία της παραμένει υπό συζήτηση, ενώ εντάσσεται στο δίκτυο μικρών οχυρώσεων γύρω από το Ασκληπιείο Επιδαύρου.
Η Ακρόπολη της Καζάρμας βρίσκεται σε ύψωμα κοντά στο χωριό Αρκαδικό. Η θέση του κάστρου είναι σημαντική, γιατί αποτελούσε το κυριότερο πέρασμα από την αργολική πεδιάδα προς την περιοχή της Επιδαυρίας.
Ο θολωτός τάφος της Καζάρμας βρίσκεται στη νότια πλαγιά του ομώνυμου λόφου στην ενδοχώρα, ανατολικά της αργολικής πεδιάδας. Η στρατηγική θέση του τάφου κοντά στο μυκηναϊκό δρόμο που οδηγούσε στην ανατολική ακτή της Αργολίδας, η μνημειακή του κατασκευή και το επίπεδο πλούτου που αντιπροσωπεύουν τα πολύτιμα και εξωτικού χαρακτήρα κτερίσματα, παραπέμπουν σε μια τοπική, περιφερειακή ηγεμονία του 15ου αι. π.Χ.
Η Μυκηναϊκή γέφυρα της Καζάρμας αποτελεί τεχνικό έργο της Ύστερης Εποχής του Χαλκού και εντάσσεται στο οδικό δίκτυο της μυκηναϊκής Αργολίδας. Πρόκειται για λιθόκτιστη κατασκευή, η οποία εξυπηρετούσε τη διέλευση σε δύσβατο φυσικό περιβάλλον και συνδεόταν με την επικοινωνία μεταξύ μυκηναϊκών κέντρων και περιφερειακών οικισμών.
Η κατασκευή της βασίζεται στην εκφορική (ψευδοθολωτή) τεχνική, χαρακτηριστική της μυκηναϊκής μηχανικής, και αποτελεί σημαντικό τεκμήριο της οργανωμένης υποδομής και της τεχνολογικής εξέλιξης της περιόδου.