Ο υποθαλάσσιος αρχαιολογικός χώρος του Σαλάντι, ο οποίος βρίσκεται στην περιοχή της Ερμιονίδας στην Αργολίδα της ανατολικής Πελοποννήσου, αποτελεί σημαντικό παράδειγμα προϊστορικού παράκτιου οικισμού που σήμερα βρίσκεται εν μέρει βυθισμένος στα νερά του Αργολικού κόλπου. Ο χώρος εντάσσεται στον όρμο των Διδύμων, σε μικρή απόσταση από το γνωστό Σπήλαιο Φράγχθι, και αποτελεί τμήμα ενός ευρύτερου αρχαιολογικού τοπίου με συνεχή ανθρώπινη παρουσία από την Παλαιολιθική έως και την Εποχή του Χαλκού.
Υποβρύχιες αρχαιολογικές έρευνες της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων έχουν τεκμηριώσει την παρουσία αρχιτεκτονικών καταλοίπων στον βυθό, μεταξύ των οποίων λιθόκτιστες τοιχοποιίες θεμελίωσης, κατασκευασμένες σε μονή και διπλή σειρά, καθώς και ημικυκλικές δομικές διατάξεις. Τα κατάλοιπα αυτά εκτείνονται σε ευρεία ζώνη, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο αρχαίος οικισμός καταλάμβανε αρχικά μια χαμηλή παράκτια πεδιάδα, η οποία επηρεάστηκε από την άνοδο της θαλάσσιας στάθμης και τη σχετική καθίζηση της ακτογραμμής.
Τα κινητά ευρήματα, μεταξύ των οποίων οικιακή κεραμική και λίθινα εργαλεία, υποδηλώνουν έναν οικισμό με οικονομία βασισμένη σε δραστηριότητες επιβίωσης, που συνδύαζαν τη γεωργία, τη θαλάσσια εκμετάλλευση και τα δίκτυα περιφερειακών ανταλλαγών. Η τυπολογία των ευρημάτων συνδέεται με φάσεις κατοίκησης της Πρώιμης Ελλαδικής περιόδου, εντάσσοντας το Σαλάντι στο ευρύτερο οικιστικό σύστημα της Αργολίδας και του Σαρωνικού κόλπου κατά την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού.
Συνολικά, ο υποθαλάσσιος αρχαιολογικός χώρος του Σαλαντίου παρέχει σημαντικές πληροφορίες για την προϊστορική προσαρμογή των παράκτιων κοινοτήτων στη νότια Ελλάδα, αναδεικνύοντας τη δυναμική αλληλεπίδραση μεταξύ ανθρώπινης εγκατάστασης και μεταβαλλόμενων περιβαλλοντικών συνθηκών στον αιγαιακό χώρο.
