Sarapeion-Asklepieion, Thermes A, Argos
Πλίνθινος τοίχος που σώζεται σε ύψος 11 μ. στα νοτιοανατολικά του Θεάτρου ανήκει στις Ρωμαϊκές Θέρμες του Άργους, ένα μεγάλο συγκρότημα δημοσίων λουτρών. Στην περιοχή αυτή θα πρέπει να προϋπήρχε κατά τον 2ο αι. Π.Χ. ένα ιερό που ήταν αφιερωμένο στον Σάραπις, μια αιγυπτιακή θεότητα. Η λατρεία του εισήχθη στην ελληνική γη το 280 π.Χ. από τον Πτολεμαίο Α' Σώτερ, έναν από τους διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, σε μια προσπάθεια να καταλήξει σε συμβιβασμό της ελληνικής και της αιγυπτιακής θρησκευτικής αντίληψης. Σε αυτή τη χθόνια θεότητα χωνεύονταν περισσότεροι αρχαίοι Έλληνες και Αιγύπτιοι θεοί, όπως ο Πλούτωνας, ο Ασκληπιός, ο Ζευς Άμμωνας και ο Νείλος.
Το 100 μ.Χ. το Σαράπειο είχε τη μορφή μεγάλης κιονοστοιχίας αυλής. Κατά μήκος της δυτικής πλευράς του τρία δωμάτια (Β1, Β2 και Β3) οδηγούσαν σε ένα μεγάλο δωμάτιο (Α) που κατέληγε σε αψίδα. Στο εσωτερικό του δωματίου Α υπήρχε κρύπτη, που συνδέονταν με υπόγειο διάδρομο και περιείχε τρεις πορώδεις σαρκοφάγους.
Επί αυτοκράτορα Αδριανού (117-136 μ.Χ.) εγκαταστάθηκε στον χώρο αυτό ένα συγκρότημα λουτροθεραπείας. Το συγκρότημα τελούσε υπό την αιγίδα του Ασκληπιού, η λατρεία του οποίου αντικατέστησε σταδιακά αυτή του Σάραπη. Το Ασκληπιείο αναφέρεται και από τον περιηγητή Παυσανία που επισκέφθηκε το Άργος κατά τον 2ο αι. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ.
Στους ρωμαϊκούς αυτοκρατορικούς χρόνους (2ος-3ος αι. μ.Χ.) το ιερό μετατράπηκε σε Θέρμες , συγκρότημα δημόσιου λουτρού που καταλαμβάνει τη στοά και την κίονα αυλή, ενώ τα δωμάτια στη δυτική διατηρούνται. Η μεγάλη αίθουσα (Α) με τις εντυπωσιακές καμάρες της οροφής της χρησιμοποιήθηκε ως χώρος για δημόσιες συγκεντρώσεις και συναναστροφές (basilica thermarum). Μέσω της κεντρικής αίθουσας (Β1) οι επισκέπτες οδηγούνταν σε ένα στενόμακρο δωμάτιο με περιμετρικό πάγκο από πλίνθο (Δ) που χρησίμευε μάλλον ως θησαυροφυλάκιο. Από τον χώρο αυτό και μέσω δύο συμμετρικών αιθουσών (Ε1 και Ε2) γινόταν η είσοδος στο δωμάτιο του ψυχρού λουτρού F (frigidarium). Αγωγοί οδήγησαν τα νερά από τις μπανιέρες σε υδρορροές κάτω από το δάπεδο. Οι ημικυκλικές και ορθογώνιες κόγχες στους τοίχους διακοσμούνταν με αγάλματα, ενώ οι λουτήρες οριοθετούνταν από κίονες από πράσινο μάρμαρο με λευκά κορινθιακά κιονόκρανα. Ακολούθησε ένα μικρό δωμάτιο (Η), που χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως βοηθητικός χώρος ή τουαλέτα και αργότερα μετατράπηκε σε λουτρό. Από το τελευταίο μη θερμαινόμενο δωμάτιο (Ζ) έγινε η διασπορά των επισκεπτών στα δωμάτια του ζεστού λουτρού. Το ζεστό λουτρό (caldarium) είχε τρεις μνημειώδεις αίθουσες (C1, C2 και C3), με δύο ή τρεις μπανιέρες. Κάτω από τα δάπεδά του υπήρχαν τα υποκαύσματα, πλινθόκτιστες κολώνες, που επέτρεπαν την κυκλοφορία του ζεστού αέρα. Το κτίριο πλαισιωνόταν από την Παλαίστρα στα δυτικά και από μια μνημειακή σκάλα στα ανατολικά.
Το λουτρικό συγκρότημα λειτούργησε μέχρι τους παλαιοχριστιανικούς χρόνους (5ος-6ος αι. μ.Χ.). Το μνημειακό πάνω μέρος του παρέμεινε ορατό μετά την εγκατάλειψή του και απεικονίστηκε από τους περιηγητές μαζί με τα καθίσματα του Θεάτρου. Οι ανασκαφές της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής που ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1950 αποκάλυψαν το κτιριακό συγκρότημα και πολλά κινητά ευρήματα.
Οι Θέρμες του Άργους ανήκουν στα δημόσια συγκροτήματα λουτρών μνημειακής κλίμακας των ρωμαϊκών χρόνων που αποτελούσαν τόπο συνάντησης, συναναστροφής, άσκησης και αναψυχής των πολιτών. Η πολυτέλειά τους μαρτυρείται από τα περίτεχνα ψηφιδωτά και τα μαρμάρινα δάπεδα αλλά κυρίως από τον μεγάλο αριθμό αγαλμάτων που είχαν στηθεί στις κόγχες των δωματίων και απεικόνιζαν θεούς και ήρωες.
