The Asklepieion at Epidavros

Ξενάγηση στο Ιερό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο

Το σημαντικότερο Ασκληπιείο της αρχαιότητας, του οποίου η φήμη ήταν παγκόσμια, μεγάλωσε στην επικράτεια της Επιδαυρίας και έγινε το επίσημο ιερό της πόλης-κράτους της Επιδαύρου, που απείχε 8 χιλιόμετρα. Η δραστηριότητά του επί πολλούς αιώνες και η φύση της λατρείας την ανέδειξε σε οικουμενικό κέντρο με απέραντη φήμη, στο οποίο θυγατρικά ήταν όλα τα άλλα Ασκληπιεία της Ελλάδας και της Μεσογείου, από τη Ρώμη ως την Ανατολή. Εδώ, αν και αργά, ο Ασκληπιός τιμήθηκε για πρώτη φορά ως θεός. Ο κατεξοχήν θεός της ιατρικής ήταν σύμφωνα με τη μυθολογία ο γιος του θεού Απόλλωνα και της θνητής Κορώνης. Αν και η Θεσσαλία θεωρούνταν τόπος καταγωγής του, μια τοπική εκδοχή του μύθου έλεγε ότι η μητέρα του επισκεπτόταν την Επίδαυρο συνοδευόμενη από τον πατέρα της Φλεγύα και γέννησε τον Ασκληπιό στο όρος Τίτθιο. Ασκληπιός, αφού μαθήτευσε στον Κένταυρο Χείρωνα, εμφανίστηκε στην Επίδαυρο στο πλευρό του Απόλλωνα ως γιος του. Το Ιερό του Ασκληπιού ξεκίνησε την ύπαρξή του στην κοιλάδα τον 6ο^{π.Χ., μετά τη λατρεία του Απόλλωνα στο ιερό του Μαλεάτα, όταν η} τελευταία δεν ήταν πλέον επαρκής λόγω της μαζικής προσέλευσης των προσκυνητών. Η ακμή του ξεκίνησε στα τέλη του 5ου ^αιώνα και συνεχίστηκε τον 4ο ^και 3ο ^αιώνα π.Χ. Η ανοδική του άνοδος διακόπηκε το 86 π.Χ. όταν λεηλατήθηκε από τον Σύλλα. Το ιερό άκμασε ξανά τον ^2οαιώνα μ.Χ. χάρη στη γενναιοδωρία του Ρωμαίου προξένου Αντωνίνου. Κατασκευάστηκαν νέα κτίρια και ανακαινίστηκαν τα παλιά. Η λατρεία του Ασκληπιού συνεχίστηκε έως ότου τα ιερά απαγορεύτηκαν επίσημα από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β' το 426 μ.Χ. Η εγκατάλειψη και ερήμωση του ιερού ολοκληρώθηκε από τις φυσικές καταστροφές των σεισμών του 522 και του 551 μ.Χ. και ο τόπος έγινε ερείπιο. Η Γαλλική Επιστημονική Αποστολή στην Πελοπόννησο ήταν η πρώτη που ανέλαβε εξερευνητικές ανασκαφές στον χώρο. Οι συστηματικές ανασκαφές, ωστόσο, που αποκάλυψαν τα δίδυμα ιερά του Ασκληπιού και του Απόλλωνα Μαλεάτα, ξεκίνησαν από την Ελληνική Αρχαιολογική Εταιρεία στα τέλη του ^19ουαιώνα (1879-1928); επαναλήφθηκαν το 1948-1951 και συνεχίζονται από το 1974 μέχρι σήμερα παράλληλα με ένα μεγάλο πρόγραμμα συντήρησης και αποκατάστασης των μνημείων του χώρου.